Europejski sen piłkarski niestety
się zakończył. Może nie do końca, bo przecież Mistrzostwa trwają dalej. Cała
piłkarska Polska przeżyła przeraźliwe rozczarowanie, ale wydaje mi się, że tak
w głębi duszy wszyscy byli na to przygotowani. Chciałoby się teraz powiedzieć,
że graliśmy ja nigdy, a wyszło jak zawsze… Ale tym razem jak zawsze
zdecydowanie nie było.
Dlaczego?
Ano przede wszystkim dlatego, że to Euro było (racja, jest!) u nas i mieliśmy 12
zawodnika na boisku, a przecież cały świat dobrze wie, że polscy kibice są
najlepsi na świecie. Dumni po zwycięstwie, wierni po porażce. Znikąd się to nie
wzięło. Poza tym zagraliśmy kawałek naprawdę dobrej piłki i choć porównywanie
tej reprezentacji do zespołu Kazimierza Górskiego (co stale robią media) wydaje
mi się delikatną przesadą, to wydaje mi się, że polska reprezentacja faktycznie dawno nie
grała tak dobrze. Dość powiedzieć, że po raz pierwszy od dawien dawna wszystko
zależało do końca od nas, a nie od rywali i skomplikowanych obliczeń
matematycznych, że
jeśli oni przegrają
2:0 a my potem wygramy 15:2 to mamy szansę awansować, ale i tak tylko
iluzoryczną, bo ci drudzy muszą wygrać przynajmniej 3:0, a że są 50 drużyną w
rankingu, a grają z 2 to może im być trudno… Nie. Nareszcie tego nie było. Co
by nie powiedzieć nasi zrobili wszystko, co było w ich mocy, a momentami nawet
przysłowiowo „gryźli murawę”. Wyszło jak wyszło, ale myślę, że można być
zadowolonym.
Przychodzi mi jednak do głowy jeszcze jedno, zupełnie inne
pytanie: Fenomen spalonego. Skąd on
się wziął i jak to jest, że dalej działa?
Piłka nożna
jest naszym sportem narodowym. To jest coś, czego od wielu lat nie potrafię
zrozumieć. Jest tyle różnych dyscyplin, w których odnosimy sukcesy, ale to
wcale nie one są na pierwszym planie. Dlaczego spotem narodowym nie jest
siatkówka? Dlaczego nie piłka ręczna? Obawiam się, że odpowiedź jest bardziej niż
prosta, ale trudno komukolwiek to przyznać. Piłka nożna to, nie oszukujmy się,
gra dość prymitywna, oparta na schematach. Jestem świadoma, że zaraz znajdzie
się paru obrońców tej dyscypliny, ale popatrzmy obiektywnie. Lubimy ją oglądać,
bo jest prosta, nie trzeba się w nic zagłębiać. Po prostu 22 facetów biega w tę
i we w tę po boisku przez 90 minut starając się trafić bramkę. Co w tym
skomplikowanego… Jednak, mimo to fenomen
spalonego istnieje. Cały świat z pełną fascynacją ogląda mecze piłkarskie.
Czy to oznacza, że ludzie są prości i potrzebują czegoś, co pozwoli im nie
myśleć? Czegoś prymitywnego..? Czy to jest właśnie to, za co kochamy piłkę nożną…?
Ale wracając
do tematu Euro 2012. Sport po raz kolejny okazał się być piękny w swojej
nieprzewidywalności. Miała awansować Polska z Rosją, a tymczasem (o ironio)
awansowała Grecja z Czechami. Cóż więc nam pozostało? Znaleźć inną drużynę,
której będziemy kibicować z podobną pasją jak kibicowaliśmy Polsce? To chyba
najlepsze rozwiązanie. Bo mimo braku Polaków w dalszych rozgrywkach to Euro niewątpliwie dostarczy nam jeszcze wiele emocji.