czwartek, 28 sierpnia 2014

Gdy zajdzie słońce...

Są wakacje więc czasu pod dostatkiem na wszystko. Dlatego postanowiłam nadrobić zaległości w czytaniu. Najpierw wróciłam do starego dobrego Harrego Pottera, żeby po raz kolejny zapuścić się w zupełnie inny świat. Ta książka się nigdy nie starzeje. Daję głowę, że nawet mając 60 lat dalej będę to czytać z taką samą radością i zainteresowaniem. Ale w międzyczasie pomyślałam sobie, że o ile potteromania zawładnęła mną całkowicie, o tyle uniknęłam jakimś sposobem innego wariactwa. Mianowicie szaleństwa wokół "Zmierzchu" i całej sagi. Jak to się stało? Do teraz nie mam pojęcia. Może dlatego, że w  momencie polskiej premiery byłam w gimnazjum i bardzo mi zależało, żeby nie robić czegoś, co robią wszyscy dookoła. Dlatego, mimo powszechnego zainteresowania, nie dałam się namówić.
Ponieważ papier znosi wszystko, co czasami jest niepokojące. Mimo bardzo różnych opinii na temat książki, gdzie te pochlebne pochodzą szczególnie od wiernych fanek Roberta Pattinsona o średniej wieku 13 lat, wreszcie po nią sięgnęłam.
Jedno, co mogę powiedzieć od razu, to to, że książka jest wciągająca. I choć nie jest to literatura wyższych lotów, to czyta się przyjemnie. W każdym razie przebiwszy się najpierw przez pierwsze 50 stron, które są koszmarne. Odniosłam wrażenie, jakby autorka uczyła się dopiero konstruować pełne zdania i dopiero na 51 stronie udało jej się to w pełni. Poza tym wygląda to momentami tak, jakby chciano na siłę przedłużyć tekst. No bo błagam, zdania typu: "Umyłam zęby. Uczesałam włosy. Zeszłam na dół do kuchni, żeby zrobić śniadanie." Naprawdę nie wiele wnoszą do akcji, a byłoby sto razy lepiej, gdyby nie było ich wcale. No nic, kiedy już się przetrwa te strasze początkowe strony dostajemy romansidło rodem z harlekina. I to jest podstawowy argument, dlaczego "Zmierzchu" nie czytają chłopcy. Po prostu dla nich to mało interesujące. Wiadomo, że dziewczyny to kochają, więc, to, stety niestety, książka tylko dla nich. Dalej robi się trochę bardziej groźnie i akcja nabiera zupełnie innego tempa, a z sielankowości pozostaje niewiele.
To co irytujące, to momentami zachowanie głównej bohaterki i mdłość postaci, ale to już jest absolutnie subiektywne, więc nie należy się czepiać.
Pochwalić za to można swobodę i naturalność dialogów. Stephanie Mayer momentami przeczy sama sobie. Każdy, kto kiedykolwiek próbował pisać opowiadania, wie, że dialog to najtrudniejsza w nim forma. Jej udaje się to naprawdę dobrze. A do tego narracja pierwszoosobowa, która też nie jest łatwa, choć ostatnio bardzo modna. Tu jest trochę gorzej, bo niepotrzebne przedłużanie tematu jest zbędne, ale, nie można powiedzieć, że nie, jak na debiut to jest naprawdę dobrze.
Czy watro przeczytać? Dość powiedzieć, że pierwszego dnia premiery sprzedano 1,3 mln egzemplarzy, w Stanach Zjednoczonych zapanowała szaleńcza mania, a druga część cyklu utrzymywała się na pierwszym miejscu bestsellerów New York Timesa przez 51 tygodni. Jeśli ktoś szuka czegoś lekkiego, przewidywalnego do szpiku kości, walki dobra ze złem i wszechobecnych wampirów, nie oczekując przy tym niezwykłości, to książka właśnie dla niego.