W sobotę zaczął się 99. Tour de France i przy okazji
transmisji przyszła mi do głowy pewna sprawa. Każda dyscyplina sportu ma swój
własny język. I wcale nie chodzi mi tutaj o pojęcia typowe dla którejś, ale o
zwykły język do porozumiewania. Zazwyczaj jest angielski, ale nie zawsze…
Z jakiejś, nikomu nie znanej, przyczyny językiem siatkówki
na przykład jest język włoski. Nie wiem, czy ktoś zwrócił na to uwagę. Może to
przez to, że włoskie siatkarskie Serie A jest jedną z najmocniejszych lig na
świecie (co do tego nie ma wątpliwości, bo wystarczy spojrzeć na Ligę Mistrzów
i panowanie Trentino Volley). W związku z tym wielu doskonałych zawodników gra
właśnie tam i, chcąc nie chcąc, uczy się rodzimego języka. Poza tym włoski jest
stosunkowo prosty w swojej formie. Weszło więc w zwyczaj, że jeśli trener nie
jest z tego kraju, co zawodnicy (jeśli chodzi o kadry narodowe), to mówi się po
włosku, bo większość go zna i rozumie, a jeśli nie, to szybko może się go
nauczyć. W klubach jest to jeszcze pospolitsze, bo właśnie, większość
zawodników ma w swojej karierze „włoski” epizod. Zagadką pozostaje tylko jedna
rzecz… Dlaczego Andera Anastasi rozmawia z naszymi siatkarzami po angielsku…?
Wracając do tematu kolarstwa to tutaj przeważa zdecydowanie
francuski. Ale to chyba dość prosto wytłumaczyć. Najważniejszy wyścig każdego
sezonu odbywa się właśnie tam. Poza tym jest wiele pomniejszych wyścigów, czy
to wieloetapowych, czy klasyków, w których ściga się czołówka światowa. Francja
przyciąga, bo ma bardzo dobre drogi, ma doskonałą realizację, a co za tym idzie
wielu kibiców, a więc i sponsorów. To taka samo nakręcająca się maszyna działające wcale nie najgorzej. W ten
sposób wielu kolarzy, spędzając niezliczone miesiące we Francji, uczy się
tamtejszego języka. Wielu z nich z resztą przenosi się tam ze swoich rodzinnych
stron. Z francuskim jest jeszcze jedna ciekawa sprawa. Jest to język piękny i
zawsze kojarzył mi się z wyższymi sferami. Taki język arystokracji. No może nie
wszyscy kolarze są arystokratami, ale żeby nim zostać na pewno nie można być
zwykłym, przeciętnym człowiekiem. Kolarz (zwłaszcza chyba szosowy) to człowiek
zrobiony ze stali, któremu nie straszne są żadne przeciwności. To człowiek,
który walczy do końca i nie poddaje się. Kolarze to specjalni ludzie, dlatego
też mówią w specjalnym języku.
Generalnie jednak przeważa angielski. Dlaczego? Ano pewnie
dlatego, że to język całego świata i prawdopodobieństwo, że porozumiemy się z
przypadkowym człowiekiem na ulicy w tym właśnie języku jest bardzo wysokie. Można
wysunąć śmiałą tezę, że stał się on już nieoficjalnym językiem urzędowym
świata. Myślę, że podstawową zaletą tego języka jest to, że jest on, co by nie
mówić, dość ubogi. Wystarczy spojrzeć do słownika. Jeden wyraz, mnóstwo znaczeń.
Angielski jest również językiem dziennikarzy. Chyba nie istnieje taki, który by
go nie znał. To wszystko sprawia, że dziś bez angielskiego ani rusz, a w świecie
sportu chyba nawet tym bardziej.
Ja osobiście czekam na czasy, kiedy w jakiejś dyscyplinie to język
polski będzie tym wiodącym (mówi się o tenisie kobiecym, bo wiele tam „Polek”).
Zdaje sobie jednak sprawę, że to mało prawdopodobne, bo jednak nasz język jest
trudny. I w mowie (chyba szczególnie w mowie), i w gramatyce, i w składni. Ale może
kiedyś…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz